وای باران باران!

شیشه پنجره را باران شست؛

از دل من اما،

چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

عین بودن توی خونه،میشینی تو دل بارون

همدم خستگیامی،نشو همرنگ زمستون

لب تو وقتی می خنده میشکفه بغض نجابت

نجیب قشنگ بارون تو می دی بوی صداقت

یه روزی میای که از گل واسه من خونه بسازی

به غزلهای نخونده، به صدای پام بنازی

راستی اون روز که بیای من مشتی از ترانه میشم

یه غزل رنگ بهارون،یه صدای تازه میشم

ضمن اینکه دیگه واژه های بی رنگ تو و من

می شکنن تو دل یک ما موقع به هم رسیدن

از حالا تا خود اون روز،می مونم کنار دستات

نبینم بارونی باز ابرای قشنگ چشماتش

نوشته شده در جمعه سی ام دی ۱۳۹۰ساعت 2:40 توسط int main|